ภาวะหัวใจล้มเหลว

ภาวะหัวใจล้มเหลวจำแนกตาม left ventricular ejection fraction (LVEF) เป็น HFrEF (LVEF ≤40%), HFmrEF (LVEF 41–49%) และ HFpEF (LVEF ≥50%) ซึ่งมีแนวทางการรักษาด้วยยาที่แตกต่างกัน

การจำแนกความรุนแรงตามอาการใช้ NYHA functional class (I–IV) เพื่อประเมินข้อจำกัดในการทำกิจกรรมประจำวัน

ในผู้ป่วย HFrEF ยาหลัก 4 กลุ่มที่มีหลักฐานลดอัตราตายและการรักษาตัวในโรงพยาบาล ได้แก่ ACEI/ARB หรือ ARNI (sacubitril/valsartan), beta-blocker ที่มีข้อมูลสนับสนุน (bisoprolol, carvedilol, metoprolol succinate), mineralocorticoid receptor antagonist (spironolactone, eplerenone) และ SGLT2 inhibitor

ควรเริ่มยาทั้ง 4 กลุ่มโดยเร็วที่สุดเท่าที่ผู้ป่วยทนได้ แล้วค่อยๆ ปรับขนาดขึ้นทุก 2–4 สัปดาห์จนถึงขนาดเป้าหมายหรือขนาดสูงสุดที่ทนได้

ยาขับปัสสาวะกลุ่ม loop diuretic ใช้เพื่อควบคุมอาการคั่งน้ำ ไม่ได้มีข้อมูลลดอัตราตายโดยตรงแต่จำเป็นสำหรับบรรเทาอาการ

ในผู้ป่วย HFpEF การรักษาเน้นควบคุมความดันโลหิตและปัจจัยเสี่ยงร่วม โดย SGLT2 inhibitor มีข้อมูลสนับสนุนการลดการรักษาตัวในโรงพยาบาลในกลุ่มนี้ด้วย

เป้าหมายคือปรับยาทั้ง 4 กลุ่มให้ถึงขนาดเป้าหมายตามหลักฐานวิจัยหรือขนาดสูงสุดที่ผู้ป่วยทนได้ พร้อมติดตามน้ำหนักตัวประจำวันเพื่อประเมินภาวะคั่งน้ำ

ควรตรวจการทำงานของไตและโพแทสเซียมก่อนเริ่มและหลังปรับขนาด ACEI/ARB/ARNI และ MRA รวมถึงติดตามความดันโลหิตและอัตราการเต้นของหัวใจเมื่อปรับ beta-blocker

Beta-blocker ไม่ควรเริ่มในผู้ป่วยที่มีภาวะคั่งน้ำรุนแรงยังไม่ได้รับการควบคุม เนื่องจากอาจทำให้อาการหัวใจล้มเหลวแย่ลงในระยะแรก

MRA เพิ่มความเสี่ยงโพแทสเซียมในเลือดสูง โดยเฉพาะเมื่อใช้ร่วมกับ ACEI/ARB หรือในผู้ป่วยไตเสื่อม ควรหลีกเลี่ยงหากโพแทสเซียม >5.0 mEq/L หรือ eGFR ต่ำมาก

SGLT2 inhibitor เพิ่มความเสี่ยงการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะและอวัยวะเพศ รวมถึงความเสี่ยง euglycemic diabetic ketoacidosis ที่พบได้น้อยแต่รุนแรง

ควรหลีกเลี่ยง NSAIDs และยาลดความดันโลหิตกลุ่ม non-dihydropyridine CCB ในผู้ป่วย HFrEF เนื่องจากอาจทำให้อาการแย่ลง